We verlangen er allemaal naar...
- The Lighthouse
- 12 aug
- 1 minuten om te lezen
Tijdens De Shift stellen we een eenvoudige vraag.
Geen lange uitleg, geen theorie, gewoon één vraag die binnenkomt.
“Wat zou jij, diep vanbinnen, het allerliefste willen horen?”
Het is één van mijn lievelingsmomenten uit de training.
Een eenvoudige oefening die telkens opnieuw zoveel openheid en verbinding teweegbrengt.
Wat me opvalt na al die jaren, en nadat ik deze oefening zelf minstens tien tot vijftien keer heb meegedaan, is dat de zinnen uiteindelijk altijd rond hetzelfde draaien:
“Ik zie jou.”
“Je bent welkom.”
“Je doet ertoe.”
“Je bent genoeg.”
“Ik hou van jou.”
In allerlei variaties, maar steeds met dezelfde essentie.
Blijkbaar hebben we, ongeacht onze rol of functie, er een diepe behoefte aan om gezien te worden, om bestaansrecht te voelen, om te weten dat we ertoe doen, los van wat we produceren of hoe we eruitzien.
En tegelijkertijd valt het me op hoe weinig we deze woorden in ons dagelijkse leven zelf uitspreken naar iemand anders.
Als bijna iedereen hongerig is naar deze woorden, waarom zijn we dan zo zuinig om ze uit te spreken?
In een liefdesrelatie of ouder-kind relatie krijgen ze misschien nog ruimte. Maar daarbuiten?
Hoe mooi zou het zijn als we precies die zinnen wat vaker zouden uitspreken?
Zouden we dan allemaal wat minder hongerig zijn?
Zouden we dan wat milder zijn voor elkaar?
Wat liefdevoller?
En hier komt mijn vraag voor jou:
Wat zou jouw hart het allerliefste willen horen?
En durf je het vandaag, misschien, ook aan iemand anders te schenken?
Opmerkingen