Het verlangen om van waarde te zijn

Van waarde zijn.

Waarde hebben.

Waarde.

Het is zo’n groot en abstract woord, en toch ook vaak zo aanwezig in ons leven.

Want wanneer ben ik van waarde?

Wanneer voeg ik waarde toe?

Lang heb ik gedacht dat wanneer ik maar hard genoeg mijn best deed; wanneer ik maar gaf, gaf en nog eens gaf; dat ik dan van waarde was. Dat ik dan iets kon bieden. En af en toe werd ik ook geprezen voor wat ik gaf.

Het nadeel was alleen dat ik steeds meer moest geven om intern hetzelfde gevoel te ervaren. Om opnieuw dat moment van erkenning te krijgen.

Achteraf gezien was het een enorme bron van stress.

Ik herinner me een moment waarop ik aan het co-housen was met een goede vriend. Op een bepaald moment lag ik enkele dagen ziek in bed. Ik voelde me schuldig dat ik niets kon doen en dus niet van waarde kon zijn. Toen ik dat tegen hem zei, antwoordde hij: “Het is al voldoende dat je hier bent.”

Het was de eerste keer dat iemand dat tegen me zei. Of toch de eerste keer dat ik het me kan herinneren. Die zin is me altijd bijgebleven.

De laatste maanden ben ik met een andere vraag gaan spelen:

Kan ik ook van waarde zijn door niet te doen?

Kan ik waarde toevoegen door gewoon te zijn wie ik ben?

En hoe zou dat er dan uitzien?

Het is nog steeds een zoektocht.

Maar tegelijk brengt het me ook veel rust. Ik hoef niet langer te zoeken naar dingen die ik kan doen. 

Het verschuift van ‘Ik ben van waarde als ik dingen doe en geef.’, 

naar: ‘Ik ben waarde. Omdat ik besta.’

En misschien is dat wel een vraag die we ons allemaal af en toe mogen stellen.

Waar hangt jouw gevoel van waarde aan vast?

Aan wat je doet?

Aan wat je geeft?

Aan hoe anderen op je reageren?

Of durf je soms ook te voelen dat je al waarde bent, gewoon door hier te zijn?

Misschien is dat wel één van de mooiste verschuivingen die er kan ontstaan: dat je niet meer hoeft te worden. Maar dat je mag herinneren wie je al bent.

Veel liefs,

Sarah