Jezelf aanpassen

Gisteren kwam ik voorbij een post op Instagram dat o.a. het volgende bevatte:

"You didn’t become too much,

you became someone you thought they would keep.

You became easy to love,

so you became hard to know."

Het schudde me even wakker. Het sloeg de nagel op de kop. Van kinds af aan ben ik eigenlijk al een gemakkelijk en zelfstandig kind. Ook in mijn tiener- en twintigerjaren paste ik me gemakkelijk aan, kwam ik met iedereen overeen, had ik met niemand moeilijkheden.

De tegenhanger hiervan echter was dat ik over mijn grenzen liet gaan. Eerlijk, ik had zelfs geen idee wat mijn grenzen waren, nooit over nagedacht. Ik wist ook niet wat mijn noden of behoeften waren. Die waren nooit belangrijk geweest. Hoe moest ik weten wat ze waren.

Mensen rondom mij kenden me als een gemakkelijk en flexibel persoon waaraan je alles kon vragen. Wie ik echt was, onder dat lieve meisje, niemand die het wist. Me écht kennen dat deed niemand.

Ook al kwam ik met iedereen goed overeen, toch was het ook best eenzaam. 

Tot het punt waarop ik begon met persoonlijke ontwikkeling, en voor het eerst écht bij mezelf stil stond. 

Stap voor stap leerde ik mijn grenzen voelen. In het begin voornamelijk wanneer het al te laat was, daarna net op tijd. 

In plaats van mezelf weg te cijferen, begon ik te uiten wat ik voelde. Aanvankelijk was het best een hele uitdaging, ik had er de woorden niet voor. Ondertussen steeds beter en eerlijker. 

En mijn meest recente ontdekking is dat ik niet altijd 'de sterke' hoef te zijn. Dat ik me ook kwetsbaar mag opstellen. Met vallen en opstaan, maar iedere dag een stapje dichter bij mezelf. 

Deze reis dichter bij mezelf heeft me rust gebracht. En bracht me terug in contact met mijn levendigheid en zelfvertrouwen. 

Hoe is dit voor jou? 

Wat doe jij om ergens bij te horen?

Welk stuk van jezelf laat jij niet zien?

Liefs Sarah